شیرین هستم، ۳ ساله از لس آنجلس …

یه نظریه‌ای هست که میگه سن ماها متناسب با مدت زمانیه که مهاجرت کردیم. یعنی‌ به عبارتی‌ “سن هجری”! مهم نیست که ۲۴ سالته یا ۲۷ یا ۳۰، بازم تو این جامعه به اندازهٔ سن هجریت رشد کردی.

اوایل که آدم میاد اینجا، نه تنها روش‌ها همه متفاوتن، کلا کانسپت‌های جدید مطرح میشن. بعد از یه سالی‌ آدم احساس می‌کنه که به اندازه زندگی‌ روزمرره چیز یاد گرفته .. بعد از اون، هر سال که می‌گذره، آدم تازه میفهمه که قبلا هیچی‌ نمی‌‌دونسته! فکر کن آخه چقدر چیز هست که آدم باید یاد بگیره … فرهنگ، روابط، ساختار اجتماع، اقتصاد، کار، ساختار سیاسی، …. .

همه اینارو که یاد گرفتی‌ اون موقع تازه اگه خیلی‌ باهوش و خوش شانس باشی‌، می فهمی که جای تو اینجا کجاست!

حالا خلاصه همه اینارو گفتم که بگم من امروز ۳ ساله شدم

هیچ باورم نمی شه از اون روز گرم تابستون که با مامانم رسیدیم فرودگاه و علی‌ اومد دنبالمون ۳ سال گذشته … بعد از اون همش دردسر بود. دردسر خونه پیدا کردن، ثبت نام، درس ورداشتن، مخ استاد زدن، با هندی‌ها سر و کله زدن، با دانشگاه اخت شدن، دوست پیدا کردن، دل تنگی ها، بد خلقی‌ ها، … ولی‌ کم کم همشون جاشون رو دادن به خوشحالی‌ها و طعم شیرین زندگی‌ مستقل، ساختن خانواده‌ای از دوستهای جدید و قدیمی‌، یاد گرفتن و پیشرفت کردن، زمین خوردن و بلندتر شدن ….

هر سال این موقع‌ها که می شه، بچه‌های جدید که شروع می‌کنن به ایمیل زدن و سوال کردن، خاطره‌ها و عکس‌های این مدت رو ورق می زنم و وجودم پر از این مزهٔ ترش و شیرین می شه و یک سال بزرگ شدن رو با خودم جشن می‌‌گیرم